Tante Cor zat in het verzet en overwon corona. Op haar 107de ging ze vredig naar de Heer

VAN WIEG TOT GRAFZe zat in het verzet, stond voor gelijke rechten voor mannen en vrouwen en ving haar hele leven mensen op de boerderij op. Cornelia Ras hielp waar ze kon, maar hoefde daar geen complimenten voor. Ze werd zelf even ‘wereldnieuws’ toen ze op haar 107de het coronavirus overleefde.

Bijna honderd jaar lang woonde ze in de Ouwe Stee, een boerderij in Achthuizen op Goeree-Overflakkee die al sinds 1700 in het bezit van de familie is. Eerst met haar ouders, broers en zussen, en later (in een deel van de boerderij) met haar vier jaar oudere zus Wil, die net als Cor nooit trouwde.

Mannentekort
Het kwam er gewoon nooit van, zeggen Wilma en Maaike Ras, de nichtjes van ‘tante Cor’. ,,Tijdens en na de Tweede Wereldoorlog was er een tekort aan mannen. En dan moesten ze ook nog eens uit een boerenfamilie komen en van hetzelfde geloof zijn’’, vertelt Maaike.

Cor is altijd erg voor de gelijkheid van man en vrouw geweest. Als klein meisje wilde ze niets liever dan meehelpen op het land, net als haar vader en broers. ,,Ze trok veel met haar vader op, hoefde niet veel mee te helpen in het huishouden. Best bijzonder voor die tijd, want de meeste eilanders dachten er anders over’’, zegt Maaike.

Dat de boerderij al van generatie op generatie werd geërfd door de vrouwelijke lijn zal daar vast aan hebben bijgedragen. Zo runde Cors grootmoeder na het overlijden van haar man de boerderij in haar eentje. Pioniers, maar daar wijdde ze nooit over uit: tante Cor vond het gewoon oneerlijk dat meisjes kort werden gehouden.

Zwakke kinderen
De boerderij was een gemengd landbouw- en veeteeltbedrijf, dat na de dood van hun vader voortgezet werd door een broer van Cor. Zij hebben altijd kippen gehouden, er was een grote groentetuin, een boomgaard en een bloementuin. Daarom was er ook tijdens de Tweede Wereldoorlog genoeg te eten.

Talloze dorpelingen klopten aan bij de Ouwe Stee. Menigmaal werden er zwakke kinderen ondergebracht om aan te sterken. Zij werden dan ook in het nieuw gestoken.

Tante Corrie was altijd erg nuchter. Zo van: we laten ons niet gek maken

Overlijdens
Maar de weg naar volwassenheid verliep niet makkelijk. Voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog overleden twee oudere zussen. Een broertje en haar moeder stierven aan ziektes en een ongeluk. Na de oorlog overleed nog een broer die in een concentratiekamp had gezeten. En na de Watersnoodramp in 1953 stierf ook haar vader.

Toen een journalist op haar 107de verjaardag, op 17 maart, zei dat het vast niet mee valt om iedereen weg te zien vallen, zei Cornelia: ,,De eerste veertig levensjaren waren het moeilijkst, daarna werd het alleen maar makkelijker.’’

Kracht putte ze uit het geloof. Ze ging op zondag twee keer naar de gereformeerde kerk in Den Bommel, las vaak in de Bijbel en knielde tot aan haar dood nog voor het slapengaan om te bidden. Ze was niet alleen zestig jaar lang vrijwilliger voor het Rode Kruis, maar leidde ook de meisjesclub van de kerk.

Helpende hand
Door haar standvastige persoonlijkheid kreeg ze dingen voor elkaar. Tot naar 65ste was ze leidster van de gezinsverzorging. Op de fiets ging ze langs gezinnen in omliggende dorpen om hulp te bieden. Ze begon ermee na de oorlog, toen ze werk zocht, en veel gezinnen in armoede leefden.

Als ze wist dat iemand ziek was maar niemand had, zorgde ze ervoor dat er iedere dag iemand langskwam

,,Tante Cor belde bij iedereen aan. Als ze wist dat iemand ziek was, maar verder niemand had, zorgde ze ervoor dat er iedere dag iemand langskwam’’, legt Maaike uit.

,,Ook regelde ze dat meisjes aan de slag konden bij boeren. Geldzaken regelde zij, zodat ze zeker wist dat de meisjes niet onderbetaald zouden worden’’, voegt Wilma toe.

Soort hotel
Cor en Wil maakten al hun kleding, linnen en kleden zelf. Veel ervan gaven ze weg. Af en toe leek het er net een hotel, vertellen de nichten, want hun tantes zijn altijd mensen blijven opvangen. ,,Laatst kwam er nog een familie langs om te kijken waar hun zieke moeder zo was opgeknapt. Gasten waren er vaak, soms hele gezinnen. En voor alles werd gezorgd’’, zegt Wilma.

Toen Wil 100 jaar werd, verhuisden ze samen naar een zorginstelling. En na de dood van haar zus verhuisde Cor naar een woon-zorgcomplex in Sommelsdijk. Op de boerderij kwam ze na haar verhuizing niet meer. ,,Gooi alles maar weg’’, zei ze nuchter. Dat het monumentale pand nu als museum dient, met name vanwege al het unieke handwerk, had van haar dan ook niet gehoeven.

Corona
Tot aan haar dood stond tante Cor volop in het leven, zowel geestelijk als lichamelijk fit. Ze hield niet van koetjes en kalfjes en geroddel, maar van diepe gesprekken. Over de zin van het leven. Over het welzijn van de ander. Over politiek.

In april haalde ze het wereldnieuws, omdat ze het coronavirus overleefde. Ook daar bleef ze nuchter onder. ,,Ze vond het juist zeer ongepast om te pochen over iets wat je slechts is gegeven, vooral omdat er nog veel zieke mensen in Nieuw Rijsenburgh waren’’, aldus Maaike.

Op 30 augustus ging Maaikes telefoon: tante Cor was ziek. ,,Ik ben zo blij, zei ze opgewekt als altijd, want vandaag is de dag dat ik naar mijn Heer ga.’’ In de avond sliep ze vredig in. Wilma: ,,Ze stierf zoals ze leefde: standvastig.’’

Bron AD

error: